زناشويى مسأله‌ى 622 - زناشويى يكى از ضرورت‌هاى اصلى زندگى است و چه بسا از ضرورت لباس و مكان و غذا نيز برتر است ، كه احياناً با لختى و لامكانى ، و با گرسنگى هم تا اندازه‌اى كه به‌آستانه‌ى مرگ نرسد مىتوان ساخت ، ولى نياز جنسى گاه آن چنان شديد است كه عرصه را بر انسان بسى تنگ مىكند و خفقانى بس عجيب و تحمل‌ناپذير در انسان پديد مىآورد ، كه حاضر است براى به‌دست آوردنش از نيازهاى مكانى و پوششى و غذايى و مقامى و جانى هم بگذرد . روى همين اصل است كه شرع مقدس الهى زناشويى را سنتى شرعى ناميده كه هركس از اين سنت در عين نياز و توانش روىگردان شود گويى مسلمان نيست ، چنان‌كه از رسول گرامى صلى الله عليه و آله روايت است كه « النِّكاحُ مِنْ سُنَّتى فَمَنْ رَغِبَ عَنْ سُنَّتى فَلَيْسَ مِنّى » و ما اين‌گونه تهديد را نسبت به‌ساير نيازهاى زندگى هرگز از زبان شرع مقدس - جز اندكى - سراغ نداريم . و به‌همين جهت هم قيود و حدود غلاظ و شدادى را كه احياناً در راه زناشويى به‌عناوين گوناگون است ، اسلام به‌كلى آن‌ها را از سر راه زناشويى برداشته تا به‌جايىكه با ياد دادن سوره‌اى كوتاه از قرآن به‌عنوان مهريه مىتوان زن دايم تا چه رسد به‌منقطع